Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι εξ Ασίας

(μνήμη 1η Νοεμβρίου)

Οι άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός ήταν κατά σάρκα αδελφοί και κατάγονταν από την περιοχή της Εφέσου, στην Επαρχία της Ασίας. Ο πατέρας τους, ειδωλολάτρης ευγενής, ασπάσθηκε τη χριστιανική πίστη λίγο μετά τη γέννηση τους. Πέθανε όμως πρόωρα και άφησε τα δύο παιδιά του στην αποκλειστική φροντίδα της ευσεβούς μητέρας τους, Θεοδότης, που ήταν παιδιόθεν χριστιανή. Εκείνη φρόντισε να αναθρέψει τους δύο γιους της με ευσέβεια και κατά το παράδειγμα των δικών της αρετών. Ο Κοσμάς και ο Δαμιανός σπούδασαν τις διάφορες επιστήμες της εποχής, σύντομα όμως εγκατέλειψαν τις μάταιες τούτες γνώσεις για να αφιερωθούν στην τέχνη της ιατρικής και να ανακουφίζουν τον πλησίον τους από κάθε νόσο και ασθένεια. Όμοια με τους Αποστόλους που απέστειλε ο Χριστός (βλ. Ματθ. 10), έλαβαν εξουσία να εκβάλλουν τα ακάθαρτα πνεύματα και να θεραπεύουν κάθε είδος αρρώστιας, δίχως άλλο φάρμακο παρά μόνον με την προσευχή τους.

Έχοντας δωρεάν λάβει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, δωρεάν έδιναν οι νέοι τούτοι Απόστολοι, φροντίζοντας αδιακρίτως πλουσίους και φτωχούς, ξένους και οικείους, δίχως ποτέ να ζητήσουν το παραμικρό για ανταμοιβή τους. Η φιλευσπλαχνία τους ήταν τόση που επιδαψίλευαν εξίσου τις αγαθοεργίες τους και στα άλογα ζώα. Παρ’ ότι βαθείς γνώστες της Ιατρικής επιστήμης, ως φάρμακο, νυστέρι ή έμπλαστρο χρησιμοποιούσαν μόνον το ζωοποιό όνομα του Χριστού και τόσο συνυφασμένα ήταν σ’ αυτούς το κήρυγμα του Ευαγγελίου της Σωτηρίας και η θεραπεία της οποίας Ιατρός ήταν ο ίδιος ο Χριστός ο οποίος συνέχιζε το έργο Του θεραπεύοντας τα σώματα και τις ψυχές. Από παντού έσπευδαν άνθρωποι στην κατοικία τους κι έβρισκαν θεραπεία και ανακούφιση, έκαστος κατά το μέτρον της πίστεως του.

Ο άγιος Δαμιανός, νεώτερος των δύο αδελφών, εκοιμήθη πρώτος εν ειρήνη, ακολουθούμενος λίγο αργότερα από τον αδελφό του Κοσμά. Πλήθη χριστιανών συνέρρεαν αδιάκοπα στον ναό που είχε ανεγερθεί στον τόπο της ταφής τους, στην τοποθεσία την επονομαζόμενη Φερεμάν. Τα τίμια λείψανα τους και η εικόνα τους ήταν αστείρευτη πηγή ιαμάτων για τους αρρώστους που οδηγούνταν εκεί και τους επιτρεπόταν να παραμένουν πολλές μέρες στο εσωτερικού του ναού εν μέσω προσευχών και δεήσεων. Κανείς δεν αναχωρούσε δίχως να βρει είτε τη γιατρειά είτε τη δύναμη να υπομένει με καρτερία και ελπίδα την ασθένεια που ο Θεός επιτρέπει για τη σωτηρία της ψυχής του.

 

Πηγή:

Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Διασκευή Ξενοφών Κομνηνός), τομ. Γ΄, Ίνδικτος, Αθήνα: 2008, σ. 9-10.